حالا صلیب بر زمین بخواب
و هی بگو
مادر!
دری٬ دریچه ای
مرا بکار
دوباره سبز می شوم.
مادری که کرم بریزد به جانت
مادر نیست.
سپرده ام لای ابرها خاکم کنند
از آن بالا هر روز می بینمت
یک روز هم بدون چتر غافلگیر می شوی
زار می زنم در تنت
لیز می شوم بر لبت.
تاب می شوی بر تبم؟
"دلاور"
|
+| نوشته شده توسط
اکبر دلاور در چهارشنبه نهم آبان 1386
|
