عقربه ها می داننددر"راستگرد"خبری نیست؟

انواع دست نوشتجات


	ابری که شبیه من است با سلام خدمت دوستان عزیزی که در این مدت یکساله به من لطف داشتند و دستنوشته های گاه و بیگاه مرا می خوانند .متاسفانه بدلیل اینکه دسترسی به وبلاگ سابقم برای برخی از دوستانم مشکل بوده و در بعضی جاها فیلتر می باشد٬ از امروز در این وبلاگ خواهم نوشت. دو شعر پست های قبلی هم قبلا در وبلاگ سابقم٬ "پلک از هم بگشای تا مرگ بیدار شود" آمده بود که جهت آشنایی زایی دوباره در اینجا آورده ام. با تشکر ابری که شبیه من است. بازی آبشار و صخره سنگها شکوفه های نورس بادام و هوا امروز آبی تر. تنم را می شورم و پهن می شوم بر پنجه درختها و دلم را می تپانم بر روی برگ ها آفتاب آینه می شود برروی تنم شده ام شکل ابری که شبیه من است. های! " ابری که شبیه من است" خیال باریدن نداری؟ گر گرفته ام \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 \|


	فصل گل دادن گونه هایت فرهاد نیستم که بفرستیم پشت کوه با تیشه ای که زده ای به ریشه ام تا بعدهابگویی: از پشت کوه آمده ی و بعدترها بخواهی سیاوشی باشم٬ دستم به دستی نخورده وحشت شعله ها را دور ناله های مذابم بپیچم گناه از من که نبود سوختم تا آمدم بجنبم اسبم به جفتش خیانت کرده بود. حالا که "خواب شیرین" از سرم پریده است شبها٬ ساعت بر روی دیوار گورشخصی ام را شخصی تر می کند. من در "آب از سرم گذشته است" زندگی می کنم بی آبروتر از آنم که برای بوسیدنت منتظر گل دادن گونه هایت بمانم. بیا عقربه ها را برگردانیم در "راستگرد" خبری نیست خودت که دیدی باطل دور هیاهوی زمان می چرخیم گوش کن می شنوی صدا را: "دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد" شاید سراغ لیلی٬ فرهاد رفته باشد. \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 \|


	فال قهوه درامتداد قدمهایی که از جنون سفید برفها آب می شد کهنگی ام تازه تر شد و نجابت چشمانی را که از نوک انگشتانم بر پرده بخار روی شیشه ها سرانده بودی از حرارت تن بهار٬ ذره ذره اشک شد تا دستانم را در ته فنجانی که برعکس روی میز نشسته بود تنها بمانم "ما در٬ پیاله گور می شود مرا.." \|+\| نوشته شده توسط اکبر دلاور در شنبه دوازدهم خرداد 1386 \|