شعری از عادل حیدری

طفلکی از همان سالها پیش،آرزو داشت من زن بگیرم

مدتی با نداری بسازم ،بعد یک وام مسکن بگیرم

چون به قول خودش رام بودم ،قول دادم کنارش بمانم

اولش زیر آن سقف چوبی ،تا کمی بعد آهن بگیرم

کاش در قلک کودکی هام ،سکه ها جنسشان کاغذی بود

تا که یک بار هم روز مادر، جای جوراب دامن بگیرم

کاش در آیینه گم نمی شد بچگی های پیراهنم تا

جای این قدر ای کاش فردا نان صبحانه را من بگیرم

شاید این روز دیر است اما، سالها پیشتر قول دادم

آخرش انتقام تورا از وصله وچرخ وسوزن بگیرم

شاید امروز دیر است مادر بی تو این روزها...

راستی کاش آخر هفته یادم بماند شیره ونان وروغن بگیرم

درست است، در واقع  حق با توست،ولی آخر همه ­مان روی یک کشتی نشسته ایم و به نوبت پارومان را می زنیم. تو که نمی توانی بگویی نه؟

روی سیخ هایی نشسته ایم که به همه مان فرو می رود! آنوقت چی گیرمان می آید؟ هیچ! فقط دوز و کلک، فلاکت، چاخان و مشنگ بازی هم بالای همه اینها.پایین کشتی هن و هن می زنیم، از هفت بندمان عرق سرازیر است، بوی گند می دهیم؛ و همین.

آنوقت آن بالا ، روی عرشه، توی هوای آزاد، ارباب ها ایستاده اند، با زن های ترگل ورگل و عطر زده روی زانوشان و کک شان نمی گزد. به عرشه احضارمان می کنند. کلاه های سیلندشان! ! را روی سرشان می گذارند و بعد سرمان عربده می کشند و می گویند:" پفیوزها جنگ است!" 

از "سفر به انتهای شب"/لویی فردینان سلین

دل خسته ام از این شهر ،شهر سرد

زنهای قرمز ومردان زرد زرد

وقتی شکفتی ویک حس پرغرور

ناگاه روح تورا خورد ومرده کرد

مدتی بود که تو ترانه گفتن داشتم تلاش میکردم مینوشتمو پاک می کردم

تصمیم گرفتم سری به ترانه سراها بزنم پرسوجویی کردم خانه ترانه رو پیدا کردم که پاتوق ترانه سراها بود(افشین یداللهی نیلوفر لاری پور...)

پنج شنبه بعد ازظهر رفتم اونجا( تو خیابون مفتح دقیقا پشت سفارت سابق آمریکا^۱)

 یه دری روش نوشته بودن "کانون ادبیات ایران" دم در سه تا دختر داشتن سیگار می کشیدن اونم چه دخترایی دقیقا تیپ مخالف من^۲ از کنارشون رد شدم رفتم دیدم کوچه تموم شد و پلاک مذکور یافت نشد برگشتم روی درب مذکور رو خوندم دیدم چیزی از ترانه و خانه ترانه نوشته نشده از اون خواهرا پرسیدم ببخشید خانه ترانه اینجاس؟گفتن آره پلاکش عوض شده اون پلاک قدیم بوده زیرش نوشتن نگا کنیین.کمی از بی توجهیم خجالت زده شدم و درو باز کردم رفتم تو درهمین حین یه پیر مرد اومد بیرون و با اون دخترا گرم گرفت (یه سیگار دستش بود فکر کنم اومده بود سیگار بکشه )

جلسه خوبی بود ولی بعضی افراد بودن که خیلی حرف میزدن فکر میکردن ایرج جنتی عطایی ان.که تو شاعرا عادیه تا یه خط شعر می گن فک می کنن دیگه سعدی تو جیبشون داره الک دولک بازی میکنه.فقط یکی دونفر از جوونا که نمیشناختمشون و آقای یداللهی و خانم لاری پور بودن که برخورد عادی و عاقلانه داشتن و نقدهاشون درست و تاحدودی بدون غرض بود.

خلاصه تجربه خوبی بود ایشالا بازم تکرار بشه

--------

زیرنویسها:

۱)مرگ بر آمریکا (۳بار)

۲)به خاطر مشغله زیاد ریشمو نزده بودم چیزی تو مایه های بن لادن و بروبچ شده بودم

بازهم دروغ بگو

بازهم دوستم داشته باش

بازهم دل خوشم کن

بازهم...

تنها آرزویم

تو وقتي كه رفتي دلم زيرو رو شد

چه داغون چه ويرون چه بي آبرو شد

تو رفتي و گفتي بشين زير بارون

تو گفتي كه بي من ميشي درب و داغون

ولي بي توهم شد خوشي كرد و خوش بود

چه خوب شد كه رفتي شناختم تو روزود

دلم تازه فهميد كه فرقي نداره

توباشي نباشي هميشه بهاره

تو اصلا نبودي كه تنهام بذاري

توراذهن من ساخت واسه بي قراري

واسه بي قراري بهونه مي خواستم

 توي ذهنم از تو يه آيينه ساختم

سال نو مبارك

 

سیاره ام را با تو تقسیم میکنم

یک افق سهم هرکداممان می شود

و نصف النهاری

که سمت قدمهامان را از هم جدا می کند.

 

---

 

این دلالوناس ...

دلاوگا پس شما کجا موندین آخه؟

 

 

 

 

آخرین قطرهء باران را

از خدا پلی بخواه قدیس!

راهی که آمده ای

رودخانه ای بدنیا آورده است!

 

---

 

من هنوز دلالونام .....مستاجری می کنم اینجا! یادتون که نرفته؟

 

 

 

کبوتر می خوانم در شب زیتون.

پوتین ها پیر شده اند...

پاهایم را به ستاره ای وصله می زنم،

و مهتاب سر می دهم؛

" سبز از دو کتف سرخ می شود..."

 

 

---

 

منم دلا لونا....مستاجر وبلاگي جناب دلاور !

 

 

حرف از نرفتنت نيست ...
كلماتم عريانند!
خواستي بروي يادت باشد،
تكه ابري كنار حنجره ام بگذار
تا بادي اگر وزيد
روي صدايم بكشم ...
كه نه باد را به ناسزا بگيرم
و نه مسيري كه پاهاي تو را بهانه ميكند ...

يا نه! تنم را از ميخي بياويز!
صليبي در گريبانم خواهم كاشت

در تنهائیم مسيحائي متولد مي شود

كه مادر هم ندارد!

 

 

---

 

 

پینوشت:

این منم دلالونا.....

کجائین شما دونفر؟

 

 

 

گیسوی تو را

خدا

کوتاه خواسته بود ژاندارک!

که از تو نه سنجاق سری ماند نه آتشی...

گیسوی تو

آتش نبود،

جرقه های دلکش ماه بود

بر تن کهیر بستهء تاریخ ...

 

---

 

پینوشت: بارون میاد .....

من دلا لونا هستم...

که سفر تقدیر ماس ...

 

 

اما خداي تازه تراشيده ء من!

اين مترسك كه مي بيني،

تو را فقط براي آدم شدن خودش ساخت ...

آواز نمي تواند!

كه آواز، رسم  آزاديست،

و بردگان،

بی عصیان،

صدا ندارند ...

كه باد شوند در پي آب ...

 

---

 

سلام به همگي! نه نترسين اين منم دلالونا... غريبه نيس! اومدم اينجا اجاره نشيني!

راستي! پي نوشت! :

احتراما ،دوباره، تموم عزيزانيو كه از اين وب گرانقدر( وب دلاوگاي عزيز و جناب ملك محمدي گرامي) بازديد ميكنن، به شركت در بازي اهداء حيات و عضويت در تيم ِ بازيِ برد- بردِ بيمارستان دكتر مسيح دانشوري دعوت ميكنم ...آدرس سايت بيمارستان دكتر مسيح دانشوري رو ميتونين با مراجعه به قسمت پيوندهاي روزانهء اين وبلاگ پيدا كنين... لبخند گرامي خداوند، پيشاپيش گواراي وجود!

 

اکبر به قول خودش حس وعاطفه اش موند ته دره و خودشو کشیدن بالا منم هفش ماهی میشه تعطیلم نه شعری نه حسی چراغ این وبلاگم داره خاموش میشه فراخوانمونم یه خواهان داشت که نیومد

 یه کار قدیمی ماله سال 85 رو می ذارم  به امید تولدی دوباره برای من واکبر

 

در اوج با تو بودن نا گه شدم فراموش         با رفتنت دلم رفت انکار رفتم از هوش

آن وعده ها که دادی آن حرفها که گفتی       احوال و حال من را آشفته کرد ومغشوش

زنگ صدای خوبت آهنگ دل نشینش         مانده است در وجودم پیچیده است در گوش

 ای مهربان تر از ابر وقت نزول باران       کوقطره های مهرت تا من کنم به جان نوش

من جای جای قلبم لب تشنه تو بودو            با رفتنت شکست و شد صفحه ای ترک پوش

یک قلب صاف و ساده تقدیم تو نمودم         کندی تو یادگاری رویش و گشت مخدوش

گفتی که میروی تو باشد برو از اینجا         شاید که با نبودت من هم کنم فراموش

دلم گرفته اکبرم حال و حوصله نداره مثل من.باید یه نویسنده واسه وبلاگمون دست و پا کنیم هم یه شغل ایجاد کردیم هم وبلاگ سر پا می مونه هنوزم به اکبر نگفتم این فکرمو خواستم سورپرایزش کنم

هل من ناصر ینصرنی؟!!!

نمی خوام سیاسی بنویسم ولی وقتی اینهارا دیدم واقعا دلم به درد اومد ادمایی که چند کیلومتر با من فاصله دارن با همه ما تو یه محدوده به نام وطن به نام ایران زندگی می کنن ولی مثل خیلی از ماها سهمی مساوی از این وطن ندارن فقط دردو بدبختیش نصیبشون شده.

بچه هایی که سال ۱۳۸۳ توکلاس درسشون تو یه روستا سوختن شاید اون موقع خیلی از ماها دلمون درد اومد ولی کم کم روزمرگی از یادمون بردشون حتی از یاد مسوولان تشنه خدمت

شماهم ببینید شاید اتفاق بعدی واسه ما بیفته

http://floppy98.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

 "مدتی این مثنوی تاخیر شد

                  مهلتی بایست تا خون شیر شد"

سلام به همه دوستانی که در این روزهای سخت و تخت از لطفشان ما را بی نصیب نکردند و حالمان را می پرسیدند.

 و پوزش از تمام دوستانی که مرتب سر می زدند و کوتاهی بود از ما در جواب دادن.

و بعد اینکه دلتنگ همه بودم.

 

                         "بند می شوی؟"

زمین گرد هم نبود

پایم به جایی بند نمی شد که تو بند می شوی

می بینی گلم؟

باز هم راهی که به جایی نمی رسد به من رسیده است.

 

زمین با من بازی می کند

من با روزهایی که اگر نبود

حالم را می پرسیدی.

 

کتابی که روی صورتم گرفته ام

تنهایی ام را

 فقط از ماه پنهان می کند

و فکر می کنم به شبهایی که

ماه اگر تو نیست بگیرد بهتر است.

 

بشکن

روزه سکوتم را با لبانت

پرنده هم باشی

خسته ات می کندپرواز

تنهایی